Laparoskopske operacije

 

Naš tim svakodnevno izvodi sve laparoskopske operacije u oblasti urologije. Dugogodišnje iskustvo ekipe koja je uradila više od 3.500 različitih hirurških i uroloških laparoskopskih operacija osnov je za strateški cilj naše bolnice, a to je da svima Vama ponudimo minimalno invazivni tretman, bez obzira da li se radi o malignoj ili benignoj bolesti, naravno u skladu sa savremenim stručnim okvirima. U slučajevima inaće veoma retkih kontraindikacija za primenu laparoskopskog pristupa naš tim suvereno vlada i klasičnom hirurškom tehnikom.

Laparoskopska hirurgija u savremenoj medicini predstavlja sinonim za minimalno invazivnu hirurgiju. Izraz laparoskopija potiče od grčkih reči „lapara“, što znači mekani deo tela između rebara i kuka, boka, slabine, i „skopein“, što znači gledati ili pregledati. Suština tehnike je naime prikaz unutrašnjosti telesnih šupljina, pomoću laparoskopa, tankog instrumenta sa endoskopskom kamerom, koji se koristi za prenos slike iz unutrašnjosti tela na monitor.

Osim anatomskih šupljina, kao što su trbuh (transabdominalni odnosno transperitonealni pristup) ili grudni koš (transtorakalni odnosno transpleuralni pristup), metodama balonske dilatacije takođe se mogu formirati veštačke šupljine između određenih slojeva tkiva, najčešće su to preperitonealni i retroperitonealni prostor (ekstraperitonealni pristup). Laparoskopske procedure, dijagnostičke ili operativne, izvode se kroz male rezove na koži, dužine od 0,5 do 1,5 cm, koji mogu da se nalaze daleko od obolelog organa.

Laparoskopske operacije pacijentima donose sve prednosti minimalno invazivne hirurgije. Uglavnom su to manji rezovi na koži, manje presecanje drugih tkiva, značajno manji bol i potreba za primenom analgetika, manja mogućnost intraoperativnih infekcija unutrašnjih organa, puno kraće vreme hospitalizacije, brzi oporavak i vraćanje normalnim fizičkim aktivnostima, brzo zarastanje operativnih rana i značajno bolji kozmetički efekat.

Primena laparoskopskih operacija u različitim granama hirurgije, u razvijenim državama je već godinama standardizovana. U timu specijalne bolnice za urologiju UroAdria se ponosimo činjenicom da smo od samog početka delovanja bolnice u prilici ponuditi Vam bilo koju laparoskopsku operaciju iz oblasti urologije.

 

Laparoskopske operacije koje izvodimo:

Laparoskopske operacije bubrega:

Laparoskopska nefrektomija

Laparoskopska pijelonplastika

Laparoskopska fenestracija ciste bubrega

Laparoskopska pijelolitotomija

Laparoskopska nefropeksija

Laparoskopska radikalna nefrektomija

Laparoskopska parcijalna nefrektomija

Laparoskopska nefroureterektomija

 

Laparoskopske operacije uretera:

Laparoskopska ureterolitotomija

Laparoskopska reimplantacija uretera

 

Laparoskopske operacije mokraćne bešike:

Laparoskopska cistolitotomija

Laparoskopska parcijalna cistektomija

Laparoskopska radikalna cistektomija

 

Laparoskopske operacije prostate:

Laparoskopska adenomektomija prostate

Laparoskopska radikalna prostatektomija

Laparoskopske operacije bubrega

U oblasti urologije, upravo laparoskopske operacije na bubregu pacijentima u najvećoj mogućoj meri donose prednosti minimalno invazivne hirurgije. Klasičan hirurški pristup na bubreg naime traži široko presecanje više slojeva mišića, što pacijente na više nedelja izbacuje iz mogućnosti normalne fizičke aktivnosti, a čak na više meseci sprečava aktivno bavljenje sportom. U slučaju primene laparoskopskog pristupa, pacijenti se normalno kreću već nekoliko dana nakon operacije, a vraćanje sportskim aktivnostima u većini slučajeva moguće je nakon dve do tri nedelje. Pogotovo u slučajevima gde nema potrebe po vađenju celog ili dela organa (pijelonplastika, pijelolitotomija, fenestracija ciste, nefropeksija…), kozmetički efekat kod laparoskopskih operacija daleko nadmašuje isti u slučajevima primene klasične hirurške tehnike.

Laparoskopske operacije bubrega se izvode u opštoj anesteziji. U slučaju transperitonealnog laparoskopskog pristupa, putem 1 cm dugačkog reza na koži, u trbušnu šupljinu uvede se posebna igla, kroz koju se ubacuje gas (insuflacija ugljen dioksida) do određenog pritiska, što će formirati dovoljno prostora za izvođenje operacije. Nakon završene insuflacije, kroz isti rez u već proširenu trbušnu šupljinu ubaci se posebna tanka cev (trokar), a kroz nju optički instrument sa izvorom svetla i kamerom (laparoskop). Prateći endoskopsku sliku na monitoru, operator ubaci još dva do tri trokara, preko kojih će on i asistenti uvoditi različite laparoskopske instrumente. Do bubrega se dolazi otvaranjem unutrašnje tkivne membrane trbuha (peritoneum). Ako se primarno radi ekstraperitonealni pristup, pre insuflacije gasa posebnom metodom balonske dilatacije formira se prostor između određenih slojeva tkiva van trbušne šupljine, da bi se nakon toga takođe ubacili trokari za laparoskop i potrebne instrumente.

Laparoskopska nefrektomija (LN)

Laparoskopska nefrektomija znači hirurško uklanjanje bubrega primenom laparoskopske operativne tehnike. U zavisnosti od veličine bubrega, prethodnih operacija u trbuhu i još nekih kriterijuma, od slučaja do slučaja odabere se transperitonealni ili ekstraperitonealni pristup.

Kad se primenjuje?

Uglavnom se primenjuje kod pacijenata sa nefunkcionalnim bubregom.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske nefrektomije koristi se 3 do 4 trokara koji se uvode kroz zid leve ili desne polovine trbuha. Glavni deo operacije znači oslobađanje bubrega od okolnog masnog tkiva i presecanje krvnih sudova i uretera. Uklonjen bubreg ubaci se u endoskopsku kesu, a ona se izvuče kroz jedan od rezova gde se nalazio trokar, pri čemu se rez produži samo toliko koliko zahteva veličina bubrega. Ubaci se tanka cev (dren) za nadzor mogućeg krvarenja posle operacije, izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske nefrektomije su veoma retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje retko zahteva i transfuziju krvi. U slučajevima transperitonealnog pristupa moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, velikih krvnih sudova i dijafragme, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Potreba za prelaskom na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske nefrektomije u proseku se kreće oko 5%, ali u rukama iskusnih laparoskopičara dešava se čak u manje od 1%.

Laparoskopska nefrektomija kod policistične degeneracije bubrega

Uprskos činjenici da kod pacijenata sa policističnom degeneracijom bubrega isti mogu da porastu čak iznad 40 cm po dužini, laparoskopska nefrektomija može da se primeni. Uz prilagođenu transperitonealnu laparoskopsku operativnu tehniku ovakvi bubrezi mogu da se uklone, sa značajno manje postoperativnih priraslica i ožiljaka nego kod klasične nefrektomije, što će prilično olakšati izvođenje transplantacije bubrega, ako će ona kasnije biti indikovana.

Laparoskopska pijelonplastika (LPP)

Laparoskopska pijelonplastika ubraja se u grupu rekonstruktivnih laparoskopskih operacija. Uglavnom se izvodi transperitonealnim pristupom.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska pijelonplastika se koristi kod pacijenata sa suženjem prelaza kanalnog sistema bubrega u ureter (stenoza PU spoja), koje je u većini slučajeva urođena anomalija urinarnog trakta.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske pijelonplastike koristi se 3 do 4 trokara koji se uvode kroz zid leve ili desne polovine trbuha. Nakon oslobađanja bubrega od okolnog masnog tkiva, širokog prikaza krvnih sudova, kanalnog sistema bubrega (hilus bubrega) i gornje trećine uretera, uradi se uklanjenje suženog dela uretera (resekcija PU segmenta). U kanalni sistem bubrega i ureter, sve do mokraćne bešike, ubaci se tanka drenažna cev (JJ sonda ili S kateter), koja će služiti kao privremena unutrašnja drenaža bubrega, a  preko koje se ureter zašije na pijelon bubrega. U većini slučajeva sastavni deo operacije je i promena položaja uretera u odnosu na krvne sudove bubrega (transpozicija). Uklonjen PU segment ubaci se u endoskopsku kesu, a ona se izvuče kroz jedan od rezova gde se nalazio trokar. Ubaci se tanka cev (dren) za nadzor mogućeg krvarenja posle operacije, izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske pijelonplastike su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, velikih krvnih sudova i dijafragme, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Potreba za prelazak na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske pijelonplastike u proseku se kreće oko 1%.

Laparoskopska fenestracija ciste bubrega (LFC)

Laparoskopska fenestracija ili marsupijelizacija znači uklanjanje zida jedne ili više jednostavnih ili komplikovanih bubrežnih cista. S obzirom na anatomski položaj ciste odabere se transperitonealni ili ekstraperitonealni pristup.

Kad se primenjuje?

Primenjuje se kod pacijenata sa većim jednostavnim cistama bubrega, a takođe u slučaju takozvanih komplikovanih cista, sa debljim zidom i/ili sa septumima. Pogotovo kod komplikovanih cista smisao operacije nije samo uklanjanje cistične promene bubrega, nego je od velikog značaja patohistološka analiza zida i/ili septuma ciste.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske fenestracije bubrežne ciste koristi se 3 trokara koji se uvode kroz zid leve ili desne polovine trbuha. Nakon oslobađanja bubrega od okolnog masnog tkiva u delu gde se nalazi cista, uradi se uklanjanje zida ciste i u slučaju komplikovane ciste još njenih septa (resekcija). Uklonjeno tkivo ciste ubaci se u endoskopsku kesu, a ona se izvuče kroz jedan od rezova gde se nalazio trokar. Ubaci se tanka cev (dren) za nadzor mogućeg krvarenja posle operacije, izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske fenestracije bubrežne ciste su veoma retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje retko zahteva i transfuziju krvi. Moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, velikih krvnih sudova i dijafragme, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Potreba za prelazak na klasičnu operaciju (konverzija), u slučaju laparoskopske fenestracije bubrežne ciste u proseku se kreće oko 1%.

Laparoskopska pijelolitotomija (LPLT)

Laparoskopska pijelolitotomija podrazumeva minimalno invazivno uklanjanje kamenaca iz kanalnog sistema bubrega. Primeniti se mogu transperitonealni ili ekstraperitonealni pristup.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska pijelolitotomija se primenjuje u slučajevima većih kamena u pijelonu, pogotovo kad je isti proširen. U pojedinim slučajevima ovim pristupom mogu da se tretiraju takođe kamenje koje se osim u pijelonu nalaze još u vratovima bubrežnih čašica ili čak u samim čašicama (koralni kamen). Operacija se vrlo uspešno koristi i u slučajevima gde se osim kamena u bubregu, bez obzira na njegovu veličinu, radi još o problemu stenoze PU spoja. Naime, u istom aktu se nakon vađenja kamena uradi još pijelonplastika.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske pijelolitotomije koristi se 3 do 4 trokara koji se uvode kroz zid leve ili desne polovine trbuha. Nakon oslobađanja donjeg i srednjeg dela bubrega od okolnog masnog tkiva, širokog prikaza krvnih sudova i kanalnog sistema bubrega (hilus bubrega) i gornje trećine uretera, uradi se otvaranje (incizija) bubrežnog pijelona i uklanjanje kamena. U većini slučajeva u kanalni sistem bubrega i ureter, sve do mokraćne bešike, ubaci se tanka drenažna cev (JJ sonda ili S kateter), koja će služiti kao privremena unutrašnja drenaža bubrega, a preko koje se zašije pijelon bubrega. Uklonjen kamen ubaci se u endoskopsku kesu, a ona se izvuče kroz jedan od rezova gde se nalazio trokar. Ubaci se tanka cev (dren) za nadzor mogućeg krvarenja posle operacije, izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske pijelolitotomije su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, velikih krvnih sudova i dijafragme, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Potreba za prelazak na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske pijelolitotomije u proseku se kreće oko 2%. 

Laparoskopska nefropeksija (LNP)

Laparoskopska nefropeksija znači fiksaciju bubrega na trbušni zid. U doba samo klasične hirurgije nefropeksija veoma retko se primenjivala, a razvojem laparoskopije koristi se nešto češće. Najefikasniji pristup je transperitonealni.

Kad se primenjuje?

Primenjuje se u slučajevima značajne mobilnosti bubrega ili prave spuštenosti istog (ptoza bubrega), a da su pritom ispunjeni objektivni znaci obstrukcije, odnosno smetnje u pražnjenju bubrega. Najčešći kandidati za ovakvu operaciju su mlađe, veoma mršave žene, a u većini slučajeva problem se javlja na desnom bubregu.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske nefropeksije koristi se 3 trokara koji se uvode kroz zid uglavnom desne polovine trbuha. Nakon oslobađanja donjeg i srednjeg dela bubrega od okolnog masnog tkiva, posebnim šavom uradi se fiksacija donjeg pola bubrega na zadnji mišićni zid abdomena. Ubaci se tanka cev (dren) za nadzor mogućeg krvarenja posle operacije, izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske nefropeksije su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, velikih krvnih sudova i dijafragme, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Potreba za prelazak na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske nefropeksije u proseku je manja od 1%.

Laparoskopska radikalna nefrektomija (LRN)

Laparoskopska radikalna nefrektomija znači hirurško uklanjanje bubrega sa okolnim masnim tkivom. Na osnovu određenih kriterijuma u nekim slučajevima sastavni deo operacije je još uklanjanje pripadajuće nadbubrežne žlezde (adrenalektomija).  U zavisnosti od veličine tumora, prethodnih operacija u trbuhu i još nekih kriterijuma, od slučaja do slučaja odabere se transperitonealni ili ekstraperitonealni pristup.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska radikalna nefrektomija se primenjuje u operativnom lečenju većih tumora bubrega. Smisao radikalne nefrektomije je uklanjanje bubrega sa tumorom u sloju van prednje bubrežne fascije (Gerotina fascija), barijere koja odvaja masnu bubrežnu kapsulu od sloja parabubrežne masti. U aktuelnoj stručnoj literaturi kao granična veličina tumora u najvećem preseku navodi se 7 cm. Ipak treba napomenuti da sama veličina tumora nije jedini kriterijum za odluku, da li treba da se uradi radikalno vađenje bubrega u celosti ili će biti moguće uklanjanje samo dela bubrega sa tumorom (parcijalna nefrektomija). Analiza anatomskog odnosa tumora do velikih krvnih sudova i kanalnog sistema bubrega neophodna je kod svakog pacijenta posebno, što znači primenu individualnog planiranja odgovarajuće operacije.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske radikalne nefrektomije koristi se 3 do 4 trokara koji se uvode kroz zid leve ili desne polovine trbuha. U slučaju ekstraperitonealnog pristupa posebnom tehnikom balonske dilatacije, uradi se veštačka šupljina ispred unutrašnje tkivne granice trbušnog zida (peritoneum), u koju se plasiraju trokari. Ako se primeni transperitonealni pristup, trokari se uvode u samu trbušnu šupljinu. Nakon oslobađanja debelog creva i otvaranja peritoneuma iznad odgovarajućeg bubrega uradi se preparacija donjeg pola bubrega, oslobađanje i presecanje gornjeg dela uretera, da bi se nakon toga uradila precizna preparacija velikih krvnih sudova. Isti se zatvaraju posebnim klipsevima i presecaju što dalje od bubrega. Nastavi se oslobađanje čitavog bubrega sa okolnim masnim tkivom.

Uklonjen bubreg sa tumorom ubaci se u endoskopsku kesu. Operacija se završava plasiranjem slobodnog drena u svrsi kontrole mogućeg krvarenja i izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez dužine koja odgovara veličini preparata, a koje se uradi na mestu trbušnog zida gde će presecanje mišića biti minimalno ili čak izbegnuto. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

U rukama iskusne hirurške ekipe komplikacije laparoskopske radikalne nefrektomije su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Kod primene transperitonealnog pristupa moguće su još i opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske radikalne nefrektomije manja je od 3%.

Laparoskopska parcijalna nefrektomija (LPN)

Laparoskopska parcijalna nefrektomija znači hirurško uklanjanje dela bubrega. U zavisnosti od vrste poremećaja bubrega, prethodnih operacija u trbuhu i još nekih kriterijuma, od slučaja do slučaja odabere se transperitonealni ili ekstraperitonealni pristup. Laparoskopska parcijalna nefrektomija u slučajevima operativnog lečenja tumora bubrega u struci se smatra najopasnijom laparoskopskom operacijom u urologiji. Relativno velika verovatnost krvarenja tokom operacije, a istovremeno ozbiljno ograničenje potrebnog vremena privremenog prekida protoka krvi kroz organ (20 – 30 minuta) traže vrhunski izvežbanu ekipu, pa bi samim tim trebalo da se „tumorska“ laparoskopska parcijalna nefrektomija izvodi samo u centrima sa velikim iskustvom u laparoskopskoj hirurgiji bubrega.

Kad se primenjuje?

Najčešće se koristi kod pacijenata sa manjim tumorima bubrega, a takođe u slučajevima određenih nemalignih poremećaja bubrega. U pojedinim slučajevima tumora sa jasno ograničenom kapsulom, manjih od 3 cm, može da se uradi takođe enukleacija tumora.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske parcijalne nefrektomije koristi se 3 do 4 trokara koji se uvode kroz zid leve ili desne polovine trbuha. U slučaju ekstraperitonealnog pristupa posebnom tehnikom balonske dilatacije uradi se veštačka šupljina ispred unutrašnje tkivne granice trbušnog zida (peritoneum), u koju se plasiraju trokari. Ako se primeni transperitonealni pristup, trokari se uvode u samu trbušnu šupljinu. Nakon oslobađanja debelog creva i otvaranja peritoneuma iznad odgovarajućeg bubrega uradi se preparacija većine ili čitavog bubrega, da bi se nakon toga uradila precizna preparacija velikih krvnih sudova. Ako se radi o operaciji tumora, uradi se precizan prilaz na mestu tumora, pri čemu se vodi računa da se očuva masna kapsula iznad samog tumora. Nakon privremenog prekida protoka kroz bubrežnu arteriju, u retkim slučajevima samo grane glavne arterije (klemovanje), uradi se resekcija dela bubrega. Nakon uklanjanja istog, šavovima se zatvara kanalni sistem bubrega, ako je on prilikom resekcije bio otvoren, a posebno se vodi računa o sprečavanju krvaranja, do kojeg bi došlo nakon ponovnog oslobađanja arterijskog protoka krvi. Uklonjen deo bubrega ubaci se u endoskopsku kesu. Operacija se završava plasiranjem slobodnog drena u svrsi kontrole mogućeg krvarenja i izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez dužine koja odgovara veličini preparata, a koje se uradi na mestu trbušnog zida gde će presecanje mišića biti minimalno ili čak izbegnuto. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

U rukama iskusne hirurške ekipe komplikacije laparoskopske parcijalne nefrektomije su relativno retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje u oko 10% primera zahteva i transfuziju krvi. Kod primene transperitonealnog pristupa moguće su  još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske parcijalne nefrektomije kreće se oko 5%. Takođe u 5% slučajeva statistički je moguće da će intraoperativno biti potreban prelaz na radikalnu nefrektomiju.

Laparoskopska nefroureterektomija (LNU)

Laparoskopska nefroureterektomija znači hirurško uklanjanje bubrega sa čitavim ureterom odnosno mokraćnim kanalom. Uglavnom se izvodi primenom transperitonealnog pristupa.

Kad se primenjuje?

U većini slučajeva povod za laparoskopsku nefroureterektomiju su tumori kanalnog sistema bubrega i uretera, a takođe se primenjuje i kod nekih urođenih stanja dvostrukog kanalnog sistema gornjeg urotrakta.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske nefroureterektomije koristi se 4 do 5 trokara koji se uvode kroz zid leve ili desne polovine trbuha. Nakon oslobađanja debelog creva i otvaranja peritoneuma iznad odgovarajućeg bubrega uradi se preparacija donjeg pola bubrega sa masnom kapsulom, oslobađanje i presecanje krvnih sudova što dalje od bubrega.  Nastavi se oslobađanje čitavog bubrega sa okolnim masnim tkivom, a da se mokraćni kanal ne preseca. Operacija se nastavlja oslobađanjem uretera, sve do mokraćne bešike. U slučajevima operacije zbog tumora uradi se još preparacija i resekcija dela zida mokraćne bešike, na mestu ulaska uretera. Uklonjen bubreg sa ureterom ubaci se u endoskopsku kesu. Operacija se završava plasiranjem slobodnog drena u svrsi kontrole mogućeg krvarenja i/ili urinske sekrecije, izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez dužine koja odgovara veličini preparata, a koji se uradi na mestu trbušnog zida gde će presecanje mišića biti minimalno ili čak izbegnuto. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

U rukama iskusne hirurške ekipe komplikacije laparoskopske nefroureterektomije su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa i dijafragme, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske nefroureterektomije manja je od 2%.

Laparoskopske operacije uretera

Laparoskopske operacije na mokraćnom kanalu (ureteru) su relativno retke, bez obzira na indikaciju. Između svih procedura koje u slučaju pristupa na mokraćni kanal inače traže klasičnu operaciju ili pak primenu laparoskopske tehnike, izdvajamo dve najčešće. Sve laparoskopske operacije uretera se izvode u opštoj anesteziji.

 

Laparoskopska ureterolitotomija (LULT)

Laparoskopska ureterolitotomija znači hirurško uklanjanje kamena iz mokraćnog kanala. U zavisnosti od anatomskog položaja kamena, prethodnih operacija u trbuhu i još nekih kriterijuma, od slučaja do slučaja odabere se transperitonealni ili ekstraperitonealni pristup.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska ureterolitotomija je idealna metoda u zbrinjavanju velikih kamena mokraćnog kanala. Operacija je veoma efikasna i za razliku od ureteroskopskih metoda razbijanja velikih kamenaca u ureteru potpuno bezbedna po pitanju dodatnih oštećenja uretera, zbog samog operativnog zahvata.

Kako se izvodi?

Izvodi se korišćenjem 3 trokara koji se kroz trbušni zid ubacuju na mestima koja su anatomski najprikladnija za prilazak mestu kamena u mokraćnom kanalu. Ako se operacija izvodi ekstraperitonealnim pristupom, isti se omogući posebnom tehnikom balonske dilatacije kojom se formira veštačka šupljina ispred unutrašnje tkivne granice trbušnog zida (peritoneum), a u koju se plasiraju trokari. Nakon uzdužnog utvaranja uretera na mestu kamena, isti se ukloni u celosti i stavi u endoskopsku kesu. Ureter se zašije, pri čemu se u zavisnosti od određenih kriterijuma u njega prethodno ubaci unutrašnja drenažna sonda (JJ stent ili S-kateter). U svrhu kontrole krvarenja i/ili moguće urinske sekrecije ubaci se slobodni dren. Operacija se završava izvlačenjem endoskopske kese sa kamenom, kroz proširen rez na mestu jednog od trokara. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske ureterolitotomije su veoma retke i svode se uglavnom na opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, ili velikih krvnih sudova, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske ureterolitotomije manja je od 0,5%.

Laparoskopska reimplantacija uretera

Laparoskopska reimplantacije ili neoimplantacija uretera znači hirurško usađivanje završetka uretera na drugo mesto u zidu mokraćne bešike, znači van mesta primarnog anatomskog spoja između uretera i bešike. Izvodi se primenom transperitonealnog pristupa.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska reimplantacija uretera se primenjuje u slučajevima značajne ili potpune blokade protoka urina kroz mokraćni kanal, koje su posledica različitih nemalignih patoloških procesa donjeg dela uretera, a kod kojih endoskopske metode nisu moguće ili nisu bile učinkovite.

Kako se izvodi?

Laparoskopska reimplantacija ili neoimplantacija uretera se uglavnom izvodi transabdominalnim laparoskopskim pristupom sa 4 trokara. Nakon uklanjanja patološko promenjenog segmenta mokraćnog kanala u istog se ubaci unutrašnja drenažna sonda (JJ stent ili S-kateter), a u mokraćnu bešiku urinarni kateter. Na anatomski primerenom mestu u zidu mokraćne bešike uradi se otvor za novi spoj između mokraćnog kanala i bešike, koji se formira određenom tehnikom šivenja. U svrhu kontrole krvarenja i/ili moguće urinske sekrecije ubaci se slobodni dren. Operacija se završava izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez na mestu jednog od trokara. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske reimplantacije su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, ili velikih krvnih sudova, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske reimplantacije uretera manja je od 2%.

Laparoskopske operacije mokraćne bešike

Laparoskopske operacije na mokraćnoj bešici pacijentima u najvećoj mogućoj meri donose prednosti minimalno invazivne hirurgije. U slučaju primene laparoskopskog pristupa, pacijenti se normalno kreću već nekoliko dana nakon operacije, što pogotovo u slučaju većih operacija, kao što je laparoskopska radikalna cistektomija ili supratrigonalna cistektomija, značajno ubrza rehabilitaciju i vraćanje u normalan život. Takođe kozmetički efekat kod laparoskopskih operacija na mokraćnoj bešici daleko nadmašuje isti u slučajevima primene klasične hirurške tehnike. Sve laparoskopske operacije mokraćne bešike se izvode u opštoj anesteziji.

 

Laparoskopska cistolitotomija (LCLT)

Laparoskopska cistolitotomija podrazumeva hirurško uklanjanje kamena iz mokraćne bešike. Uglavnom se izvodi primenom ekstraperitonealnog pristupa. U postizanju cilja uklanjanja kamena iz mokraćne bešike laparoskopska cistolitotomija je veoma efikasna metoda i traje kratko vreme.

Kad se primenjuje?

Primenjuje se u slučajevima velikih kamena u mokraćnoj bešici, gde bi primena endoskopskih metoda značila dugotrajnu operaciju ili nemogućnost bezbednog izvođenja.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske cistolitotomije koriste se 4 trokara koji se uvode kroz zid donje polovine trbuha. Ekstraperitonealni pristup omogući se posebnom tehnikom balonske dilatacije kojom se formira veštačka šupljina ispred unutrašnje tkivne granice trbušnog zida (peritoneum), a u koju se plasiraju trokari. Nakon oslobađanja masnog tkiva sa zida mokraćne bešike isti se otvara, da bi se nakon toga u celosti, bez razbijanja uklonio kamen ili više njih. Nakon plasiranja postoperativnog urinarnog katetera zid mokraćne bešike se zašije, a u svrhu kontrole krvarenja i/ili moguće urinske sekrecije ubaci se slobodni dren. Operacija se završava izvlačenjem endoskopske kese sa kamenom, kroz proširen rez na mestu jednog od trokara. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske cistolitotomije su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske cistolitotomije manja je od 0,5%

Laparoskopska parcijalna cistektomija (LPC)

Laparoskopska parcijalna cistektomija znači uklanjanje dela zida mokraćne bešike. Uglavnom se izvodi primenom transperitonealnog pristupa.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska parcijalna cistektomija uglavnom se izvodi u slučajevima ograničenih benignih promena mokraćne bešike. Nemaligni tumori, najčešće mišića zida mnokraćne bešike su veoma retki, pa se parcijalna cistektomija u većini slučajeva koristi u uklanjanju divertikuluma mokraćne bešike, govorimo takođe o laparoskopskoj divertikulektomiji. U stanjima izrazito smanjenog kapaciteta mokraćne bešike, često u slučajevima neuspešnog konzervativnog tretmana intersticijskog cistitisa kod žena, laparoskopska parcijalna cistektomija primenjuje se u vidu laparoskopske supratrigonalne cistektomije, gde se uklonjeni deo obolelog zida mokraćne bešike zameni sa izolovanim delom tankog creva.

Kako se izvodi?

Laparoskopska parcijalna cistektomija se uglavnom izvodi transabdominalnim laparoskopskim pristupom sa 4 do 5 trokara. Nakon uklanjanja dela zida mokraćne bešike u istu se ubaci urinarni kateter, a zid mokraćne bešike se zašije. U svrhu kontrole krvarenja i/ili moguće urinske sekrecije ubaci se slobodni dren. Operacija se završava izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez na mestu jednog od trokara. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske parcijalne cistektomije su veoma retke i svode se uglavnom na opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, ili velikih krvnih sudova, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske parcijalne cistektomije manja je od 2%.

Laparoskopska radikalna cistektomija (LRC)

Laparoskopska radikalna cistektomija se ubraja u grupu najzahtevnijih laparoskopskih operacija u hirurgiji, koja uz uklanjanje, podrazumeva još rekonstrukciju određenih organa. Znači vađenje čitave mokraćne bešike, kod žena još materice i jajnika, kod muškaraca još prostate sa semenim kesicama, a u rekonstruktivnom delu operacije formiranje određene vrste derivacije mokraće. Izvodi se primenom transperitonealnog pristupa. Laparoskopska radikalna cistektomija se izvodi samo u centrima sa velikim iskustvom u laparoskopskoj operativnoj tehnici.

Kad se primenjuje?

Uglavnom se laparoskopska radikalna cistektomija primenjuje u hirurškom lečenju mišićno invazivnog raka mokraćne bešike, a takođe u slučaju drugih agresivnih karcinoma koji ne reaguju na sprovedenu terapiju.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske radikalne cistektomije koristi se 5 trokara koji se uvode kroz zid donje polovine trbuha. Takozvanim ablativnim delom operacije podrazumeva se presecanje uretera u blizini mokraćne bešike, oslobađanje mokraćne bešike sa matericom, jajnicima i delom vagine kod žena, i sa prostatom i semenim kesicama kod muškaraca. Nakon toga presecanje uretre i uklanjanje oslobođenih organa „u kompletu“. Sastavni deo operacije je još karlična limfadenektomija. Rekonstruktivni deo operacije podrazumeva zbrinjavanje novog načina izlučivanja mokraće. Najčešće se koristi izolovan deo tankog creva koji se sa jedne strane spaja sa ureterima, a sa druge strane on se kroz kratak rez trbušnog zida izvuče na kožu, kao urostoma (Brickerova bešika). Primenom izolovanog dela tankog creva može da se formira „veštačka bešika“ (neovezika) odnosno rezervoar, u kojega se spoje ureteri, a sa druge strane on se spaja sa uretrom. Treća, retko primenjena metoda je izvlačenje uretera na kožu (urokutana stoma). Rekonstruktivni deo operacije može da se izvede potpuno laparoskopski ili primenom klasične tehnike. Operacija se završava plasiranjem slobodnog drena u svrhu kontrole mogućeg krvarenja i/ili urinske sekrecije i izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez dužine koja odgovara veličini preparata, a koji se uradi na mestu trbušnog zida gde će presecanje mišiča biti minimalno ili čak izbegnuto. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

U rukama iskusne hirurške ekipe komplikacije laparoskopske radikalne cistektomije su relativno retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje retko zahteva i transfuziju krvi.  Veće poznate komplikacije kod laparoskopske radikalne cistektomije, kao što su povrede debelog creva (rektum) i velikih krvnih sudova, dešavaju se u manje od 0,5% slučajeva.  Moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske radikalne cistektomije kreće se oko 5%.

Laparoskopske operacije prostate

Laparoskopske operacije na prostati pacijentima u najvećoj mogućoj meri donose prednosti minimalno invazivne hirurgije. U slučaju primene laparoskopskog pristupa, pacijenti se normalno kreću već nekoliko dana nakon operacije, što pogotovo u slučaju laparoskopske radikalne prostatektomije značajno ubrza rehabilitaciju mogućeg poremećaja mokrenja odnosno stresne inkontinencije nakon operacije, i samim tim vraćanje u normalan život. Sve laparoskopske operacije prostate se izvode u opštoj anesteziji.

 

Laparoskopska adenomektomija prostate

Laparoskopska adenomektomija prostate podrazumeva hirurško uklanjanje starosno uvećane prostate (adenoma). Ponekad se za istu koristi još sinonim laparoskopska prostatektomija. Uglavnom se izvodi primenom ekstraperitonealnog pristupa.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska adenomektomija prostate se koristi kod operativnog lečenja benignog uvećanja prostate (BHP – benigna hiperplazija prostate), u slučajevima veoma uvećane prostate. Granična veličina prostate iznad koje se primenjuje laparoskopska adenomektomija prilično varira od ustanove do ustanove, što je zapravo posledica iskustva operatera koji izvode transuretralnu resekciju ili enukleaciju prostate (TURP, TUEP). U bolnici UroAdria se ta granica kreće oko 100 ccm.

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske adenomektomije prostate koristi se 4 do 5 trokara koji se uvode kroz zid donje polovine trbuha. Ekstraperitonealni pristup omogući se posebnom tehnikom balonske dilatacije kojom se formira veštačka šupljina ispred unutrašnje tkivne granice trbušnog zida (peritoneum), a u koju se plasiraju trokari. Nakon oslobađanja masnog tkiva sa prostate i vrata mokraćne bešike otvara se prostatična kapsula, da bi se nakon toga izljuštio adenom prostate. Nakon plasiranja postoperativnog urinarnog katetera kapsula prostate se zašije, a u svrsi kontrole krvarenja i/ili moguće urinske sekrecije ubaci se slobodni dren. Operacija se završava izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez na mestu jednog od trokara. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

Komplikacije laparoskopske adenomektomije prostate su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske adenomektomije prostate manja je od 1%.

Laparoskopska radikalna prostatektomija (LRP, ELRP)

Laparoskopska radikalna prostatektomija znači hirurško uklanjanje čitave prostate sa semenim kesicama, ponekad još sa uklanjanjem regionalnih limfnih žlezda, i spajanje mokraćne cevi sa mokraćnom bešikom. Od slučaja do slučaja odabere se transperitonealni (LRP) ili ekstraperitonealni (ELRP) pristup. Laparoskopska radikalna prostatektomija predstavlja jedno od najzahtevnijih laparoskopskih operacija u urologiji, pa je za dobar ishod operacije najčešće presudno iskustvo operatora. Ne radi se naime samo o uklanjanju čitave prostate sa semenim kesicama i samim tim onkološkom rezultatu lečenja, za kvalitet života pacijenta nakon laparoskopske radikalne prostatektomije veoma bitan je i funkcionalni rezultat, što znači dobro držanje mokraće i očuvanje erektilne funkcije.

Kad se primenjuje?

Laparoskopska radikalna prostatektomija znači hirurško lečenje raka odnosno karcinoma prostate. U savremenoj urologiji se primenjuje kod lokalno ograničene, lokalno uznapredovale, a na osnovu veoma strogih kriterijuma takođe u pojedinim slučajevima oligometastatske bolesti. U slučajevima lokalno ograničenog, histološki neagresivnog karcinoma prostate, istrovremeno uklanjanje regionalnih limfnih žlezda nije potrebno, pa se operacija uglavnom izvodi ekstraperitonealnom laparoskopskom tehnikom. Ako se radi o lokalno uznapredovalom ili čak oligometastatskom raku prostate i/ili histološki agresivnoj bolesti, vađenje limfnih žlezda (limfadenektomija) je obavezno. Danas je stručni standard takozvana proširena regionalna ili karlična limfadenektomija koja ekstraperitonealnim pristupom tehnički nije izvodljiva, pa se zbog toga operacija izvodi transabdominalnim laparoskopskim pristupom (LRP+LIMF).

Kako se izvodi?

Za izvođenje laparoskopske radikalne prostatektomije koristi se 5 tokara koji se uvode kroz zid donje polovine trbuha. U slučaju ekstraperitonealnog pristupa posebnom tehnikom balonske dilatacije uradi se veštačka šupljina ispred unutrašnje tkivne granice trbušnog zida (peritoneum), u koju se plasiraju trokari. Ako se primeni transperitonealni pristup, trokari se uvode u samu trbušnu šupljinu. Takozvani unutrašnji deo operacije isti je kako kod klasične radikalne prostatektomije. Znači oslobađanje i uklanjanje prostate sa semenim kesicama i često sa delom vrata mokraćne bešike, formiranje spoja između mokraćne cevi i mokraćne bešike (uretro-vezikalna anastomoza) nakon plasiranja urinarnog katetera, a u slučajevima regionalne limfadenektomije još uklanjanje karličnih limfnih čvorova. Operacija se završava plasiranjem slobodnog drena u svrsi kontrole mogućeg krvarenja i/ili urinske sekrecije i izvlačenjem endoskopske kese sa tkivnim preparatom, kroz proširen rez na mestu jednog od trokara. Izvuku se još preostali trokari i kožne rane se zašiju.

Koje su moguće komplikacije?

U rukama iskusne hirurške ekipe komplikacije laparoskopske radikalne prostatektomije su retke. Najčešću komplikaciju predstavlja jače krvarenje koje veoma retko zahteva i transfuziju krvi. Od poznatih većih komplikacija kod laparoskopske radikalne prostatektomije, kao što su povrede debelog creva (rektum), mokraćne bešike, velikih krvnih sudova i uretera, u statistici ekipe UroAdrie veoma su retke i dešavaju se u manje od 0,5% slučajeva. Kod primene transperitonealnog pristupa moguće su još opšte komplikacije laparoskopske hirurgije, kao što su povrede intraabdominalnih organa, a do kojih dolazi u manje od 1% operisanih pacijenata. Verovatnoća prelaska na klasičnu operaciju (konverzija) u slučaju laparoskopske radikalne prostatektomije u Specijalnoj bolnici za urologiju UroAdria manja je od 0,1%.

Zatražite

konsultaciju

Vaš kontakt biće prihvaćen sa strane našeg prijemnog osoblja i istog dana prosleđen pojedinim članovima našeg stručnog tima. Naš odgovor možete da očekujete u roku od 24 časa. Prihvaćeni će biti samo obrasci koji će biti kompletno popunjeni.